O projekcie
Podwórka Sztuki 2010
Poznań, dzielnice: Jeżyce i Główna, 22.06 – 02.07.2010
Głównym celem projektu „Podwórka Sztuki” jest zaproponowanie dzieciom i młodzieży spędzającej czas w wiosenne i letnie weekendy na poznańskich podwórkach i ulicach oryginalnego, twórczego i rozwijającego sposobu spędzania wolnego czasu oraz wzbudzenie ich twórczej aktywności. Realizacja projektu ma na celu umożliwienie dzieciom i mieszkańcom miasta bezpośredniego, aktywnego kontaktu z oryginalną sztuką na terenie ich dzielnic i podwórek, nie w postaci festynu ale warsztatów i wydarzeń artystycznych z prawdziwego zdarzenia.
W ramach projektu w 2010 roku zostaną przeprowadzone dwie serie plenerowych warsztatów artystycznych dla dzieci i młodzieży na terenie Jeżyc i Głównej oraz plenerowe wydarzenia artystyczne w każdej z tych dzielnic, mające być przyczyną spotkań dzieci i ich rodzin ze sztuką na ich własnych podwórkach. Będzie to czas na zabawy i wspólne spędzanie czasu.
Organizatorzy: * Centrum Sztuki Dziecka w Poznaniu, tel. 61 64 64 470 * Polski Komitet Międzynarodowego Stowarzyszenia Wychowania przez Sztukę InSEA, tel. 61 64 64 477 * Stowarzyszenie Artystyczno-Edukacyjne MAGAZYN Partnerzy: * Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie Nowe Miasto * Stowarzyszenie Aktywności Społeczno-Artystycznej „Nie Po Drodze”
Kurator projektu: Krzysztof Dziemian, e-mail: kdziemian@niepodrodze.org
Prowadzący i krótkie opisy warsztatów
Paulina Zielińska – absolwentka Uniwersytetu Ludowego Rzemiosła Artystycznego w Woli Sękowej w Bieszczadach. Prowadzi warsztaty śpiewu archaicznego. Liderka zespołu pieśni tradycyjnej „Miecielica”, Członek Zarządu Stowarzyszenia Aktywności Społeczno-Artystycznej „Nie Po Drodze”, uczestniczka/realizatorka Suwalskich Teatr-Akcji 2005-2009, koordynatorka projektu „Wyprawa Terenowa Ścieżkami Tradycji Pogranicza” 2009-2010.
Warsztat malarski „Zwierzoludy” celem warsztatu jest pobudzenie kreatywności dzieci i zachęcenie ich do stworzenia malarskiej formy będącej kombinacją postaci ludzkiej i zwierzęcej – w efekcie stworzenie malunków przedstawiających takie zwierzęco-ludzkie hybrydy, czyli „zwierzoludy”.
Krzysztof Kalinowski – perkusjonista, informatyk, śpiewak, członek zespołów: pieśni tradycyjnej „Miecielica”, etno-rockowego „Drumstein” oraz perkusyjnego zespołu „ZaPaŁki”.
Warsztaty gry na bębnach afrykańskich to zabawa z prostymi rytmami, próba wyjaśnienia dzieciom czym jest muzyka i skąd się wzięła w życiu człowieka oraz nauka gry na tradycyjnych, afrykańskich bębnach: angban, dununba oraz djembe.
Kamila Brodowska – studentka pedagogiki kulturoznawczej na Uniwersytecie w Białymstoku, tancerka ognia, szczudlarka, miłośniczka kultury ludowej, praktykuje technikę „białego śpiewu”. Członkini Teatru Form Czarno-Białych „Plama”, Członkini Zarządu Stowarzyszenia Aktywności Społeczno-Artystycznej „Nie Po Drodze”. Uczestniczka bądź realizatorka projektów: Suwalskie Teatr-Akcje 2005-2010, „Podwórka Sztuki” 2008 – 2009.
Katarzyna Walasek – studentka WOT i Historii sztuki na UAM w Poznaniu, prowadzi zajęcia dla dzieci w klubie żeglarskim Navigare, szczudlarka.
Warsztat Balonowe stwory – z pomocą animatorki dzieci będą miały okazję wykonać z długich kolorowych balonów zwierzęta i rośliny oraz wszelkie inne stwory, które na końcu posłużą do stworzenia balonowego ogrodu zoologicznego. Przestrzeń podwórka będzie udekorowana przez dzieci w wymyślony przez nich sposób. Po zabawie każde dziecko będzie mogło zabrać swojego stwora ze sobą do domu.
Zabawy z kolorową chustą Klanzy to aktywizująca dzieci zabawa umożliwiająca naukę współpracy w grupie i działania zbiorowego. Zabawa z chustą może przybierać rozmaite formy. Tym razem posłuży dzieciom jako rekwizyt do wytworzenia teatralnego świata. Bawiący się będą mieli okazję zmierzyć się z zadaniami typowo aktorskimi: naśladowaniem siebie i otaczającej ich rzeczywistości.
Mateusz Witkowski z poznańskiego Klubu Warta Poznań Muszkieterowie.
Warsztaty szermierki to elementarny kurs podstawowych zasad i wartości na których oparta jest ta dyscyplina sportu. Po przez aktywną zabawę uczestnicy warsztatu zapoznają się z podstawowym sprzętem i słownictwem szermierczym: szpady, strój ochraniający ciało i twarz, rodzaje trafień, uników . Wreszcie pod czujnym okiem instruktora będą mogli spróbować swoich sił w sportowej walce na punkty.
Marcin Lewoń – nauczyciel języka polskiego, socjoterapeuta, niezależny choreograf tańca z ogniem, aktor, poeta. Inicjator licznych przedsięwzięć społecznych i kulturalnych, m.in.. Art-Zlotu (plenerowego festiwalu warsztatów twórczych). Współpracuje z Teatrem Form Czarno-Białych „Plama”, członek Teatru NiePogodzinach. Uczestnik i realizator kilku projektów kulturalnych i artystycznych m. in. „Suwalskich Teatr-Akcji” 2005-2007 i „Podwórek Sztuki” 2008-2009.
Warsztaty tańca z poi – to nauka podstawowych figur i układów choreograficznych tańca z kulami na sznurkach trzymanych w rekach do rytmicznej muzyki. Oryginalnie technika ta pochodzi z Nowej Zelandii, a dzisiaj jest wykonywana i rozpowszechniona jako taniec z ogniem – fireshow z kulami ognia na łańcuchach. Taniec z poi rozwija u dzieci zręczność, koordynację ruchową oraz półkul mózgowych.
Karolina Zielazek-Szeska – absolwentka Wydziału Historycznego (specjalność historia kultury) Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, Wydziału Edukacji Artystycznej (specjalność: pedagogika sztuki) Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu (Aneks z tkaniny artystycznej u prof. A. Goebel w 2006 roku) oraz Wydziału Rzeźby i Działań Przestrzennych ASP Poznań (w 2007 roku – dyplom z Rzeźby i Działań Przestrzennych pod kierunkiem prof. Jana Berdyszaka). Zajmuje się instalacją, rzeźbą, obiektem, ceramiką i tkaniną artystyczną oraz prowadzeniem warsztatów plastycznych. Członek Międzynarodowego Stowarzyszenia Wychowania przez Sztukę (InSEA). Od 2009 doktorantka na Wydziale Historycznym UAM w Poznaniu.
Warsztat plastyczny „Pocztówki z przeszłości” na podwórku starej, poznańskiej dzielnicy Jeżyce będzie nawiązywał do ich przeszłości , sięgnąć po hipotetyczne historie, które mogły się na nich wydarzyć. Ważnym elementem warsztatu stanie się inspiracja pocztówką – jako formą specyficznej pamiątki, znaku czasu, informacji. W przypadku warsztatu „pocztówki z przeszłości”- wykonane w końcowym etapie działania pocztówki, mają pokazać hipotetyczną przeszłość danego podwórka lub dzielnicy. Uczestnicy warsztatu będą zastanawiali się jak mogło wyglądać ich podwórko 200, czy 100 albo 50 lat temu, jakie mogły się dziać na nim historie, jacy ludzie mogli tam żyć. Inspiracją dla dzieci mają stać się stare pocztówki z Poznania. Po zapoznaniu się z nimi uczestnicy warsztatu mają przygotować na podstawie dostępnych materiałów, poprzez stworzenie scenografii i odpowiednich strojów własną inscenizację dla wymyślonych przez siebie historii, wydarzeń, postaci. Końcowy efekt pracy zostanie sfotografowany a następnie wydrukowany i opatrzony komentarzem w formie nawiązującej do starej pocztówki. Na zakończenie warsztatu każdy z uczestników działania otrzyma wydrukowaną „pocztówkę” – końcowy efekt przygotowanej przez siebie inscenizacji.
Warsztat plastyczny „Gra kolorów – gra światów” do którego punktem wyjścia jest prosty podział kolorystyczny, stosowany w grach planszowych (dla odróżnienia poszczególnych drużyn czy pionków odrębnymi kolorami), Uczestnicy warsztatu dzieleni są na 4 grupy, z których każda dostaje materiały w jednym, ściśle określonym, podstawowym kolorze. Następnie mają oni za zadanie stworzyć z dostępnych materiałów przestrzeń – świat, w którym zgromadzone będą rzeczy zjawiska, w których dominująca rolę odgrywa właśnie dany kolor. Przy czym światy stworzone przez uczestników warsztatów mogą istnieć koło siebie a mogą też się wzajemnie przenikać – wszystko zależy od wrażliwości, pomysłu czy jak też zdolności integracyjnych poszczególnych grup. Założeniem warsztatu jest stworzenie wspólnej przestrzeni – świata,w której poszczególne wydzielone kolorystycznie światy – współistniałyby ze sobą, wzajemnie się przenikając.
Magdalena Szmigiel-Taube – absolwentka Poznańskiego Liceum Sztuk Plastycznych i Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu na Wydziale Edukacji Artystycznej z zakresu Pedagogika. Obroniła pracę magisterską pod kierunkiem prof. zw. dr hab. Alicji Kępińskiej oraz dwie prace dyplomowe: w pracowni prof. Andrzeja Pepłońskiego i na Wydziale Malarstwa w pracowni Tkaniny Artystycznej prof. zw. ASP Andrzeja Banachowicza. Zajmuje się: edukacją artystyczną (prowadzi regularne warsztaty i działania artystyczne z młodzieżą oraz dziećmi w wieku przedszkolnym), grafiką użytkową i twórczością artystyczną, brała udział w kilkunastu wystawach grupowych i indywidualnych w Poznaniu i Koninie.
Warsztat plastyczny „Miasto marzeń i wyobrażeń” Przestrzeń miejska to niewyczerpany pokład inspiracji do tworzenia nowych doskonalszych, ciekawszych czy piękniejszych konstrukcji. Zapewne każdy kto choć raz zastanawiał się nad przestrzenią miejską mógłby coś do niej „dodać” lub coś z niej „ująć” tak aby zobaczyć w niej miasto ze swojej wyobraźni być może nawet marzeń. Zadaniem uczestników warsztatu będzie wcielenie się w rolę architektów i tworzenie własnych miast. Podczas tych działań będą mogły powstać przestrzenne makiety w różnych skalach, plany rysunkowe, poszczególne elementy architektoniczne bądź elewacyjne oraz wszelkiego rodzaju wymyślne konstrukcje. Celem warsztatu jest próba wyobrażenia sobie pracy architekta, czyli myślenia konstruktywnego w tym wypadku połączonego z nieograniczoną fantazją. Ma sprowokować również do otwarcia się na problem życia w społeczeństwie poprzez wspólne korzystanie z przestrzeni miejskiej.
Barbara Grzybowska – absolwentka pedagogiki UKW w Bydgoszczy, gdzie obroniła pracę magisterską na temat pracy z dziećmi w przestrzeni otwartej, od wielu lat członkini stowarzyszenia Stowarzyszenia Stumilowy Las z Bydgoszczy w którym realizowała projekt “Dom Kultury na Kółkach” – działania z dziećmi na bydgoskich podwórkach, stała współpracowniczka Teatru Węgajty – Projekt Terenowy w którym m.in. zajmuje się pracą z dziećmi wiejskimi w ramach “Pedagogiki Teatralnej w akcji”
Warsztat „Maski” - dzieci będą wykonywały maski budując stelaż z kartonu, oblepiając go szarym papierem, krepą. Następnie pomalują je farbami. Jeśli zbierze się odpowiednia grupa chętnych dzieci spróbujemy popracować nad sposobem używania masek poprzez kilka prostych ćwiczeń.
Warsztat „Szmaciane lalki” - uczestnicy wykonają szmaciane lalki z dostępnych materiałów: najpierw wypchają głowy, następnie za pomocą specjalnej techniki wiązania (bez użycia igły i nitki) powstanie korpus, nogi i ręce. Rysując, szyjąc i klejąc zrobimy twarz lalki oraz jej ubranie.
Katarzyna Krawczyńska – studentka kognitywistyki i psychologii na UAM w Poznaniu, współpracuje z Centrum Sztuki Dziecka w Poznaniu, od 2009 roku prowadzi warsztaty neuroestetyka w Muzeum Narodowym w Poznaniu.
Warsztaty neuroestetyka „W poszukiwaniu źródeł wyobraźni” - neuroestetyka to wyjątkowa i niepowtarzalna możliwość poznania samego siebie poprzez niekonwencjonalny kontakt ze sztuką. Dzięki różnego rodzaju zabawom uczestnicy poznają możliwości swojego mózgu. Tworzą opowiadania, niecodzienne ilustracje, krótkie przedstawienia. Uczestnicy dowiadują się w jaki sposób odbierają sztukę. Dlaczego coś im się podoba, a coś nie? Jaka jest różnica w postrzeganiu abstrakcji, portretu czy martwej natury? Jak reagują nasze neurony na muzykę, obraz a jak na film. Skąd się bierze empatia i kiedy ją odczuwamy? Jaka jest aktywność w mózgu gdy obserwujemy taniec, a jaka gdy sami tańczymy? W jaki sposób rozwijamy wyobraźnie słowem pisanym? Czy strach może być piękny/przyjemny? Co dzieje się i jak wpływa na nasz mózg szeroko rozumiana sztuka – zarówno kiedy ją tworzymy, jak i jej odbiór?
Grupa Capoeira Companhia Pernas Pro Ar z Poznania z trenerami Adamem Ciemniakiem i Kacprem Łodzikowskim na czele.
Warsztaty Capoeira to wyjątkowa okazja do poznania na terenie własnego podwórka kilku podstawowych kroków, figur, rytmów, gry na instrumentach towarzyszących temu tańcu – sztuce walki. Capoeira to dyscyplina o transkulturowym rodowodzie, wywodzącej się z Brazylii a wymyślonej i uprawianej przez afrykańskich niewolników pracujących na tamtejszych plantacjach bawełny plasująca się gdzieś pomiędzy sztuką walki a tańcem. Dziś Capoeira to rozprzestrzeniona na całym świecie osobliwa dziedzina aktywności, nie dająca się sztywno zakwalifikować jako sport czy taniec, to swoista kultura sprawności fizycznej i duchowej ciała a przez to całego człowieka, kultura wspólnoty, ruchu, zdrowego ciała i ducha, muzykalności, zabawy oraz pozytywnego nastawienia do świata.
Adam Walny (opis przy Podwórkowych Wydarzeniach Artystycznych)
Warsztaty innego teatru lalek – to zabawa w teatr lalkowy w ramach której dzieci przygotują i zaanimują dużą formę „lalkopodobną” aby następnie ruszyć z nią w obchód po podwórku i z jej pomocą pokazywać improwizowane scenki.
Krzysztof Dziemian – animator kultury, magister kulturoznawstwa UAM w Poznaniu, fotografik, pedagog ulicy, instruktor i producent Centrum Sztuki Dziecka w Poznaniu w latach 2006-2009, w 2009 roku stypendysta Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w dziedzinie Upowszechnianie kultury, obecnie student reżyserii teatru lalek na Akademii Teatralnej w Białymstoku, członek zespołu pieśni tradycyjnej „Miecielica”, Prezes i jeden z założycieli Stowarzyszenia Aktywności Społeczno-Artystycznej „Nie Po Drodze”, współpracownik młodzieżowego Teatru Form Czarno-Białych „Plama”, członek Stowarzyszenia Grupa Animacji Społecznej “Rezerwat” z Poznania, koordynator, inicjator i współtwórca kilku projektów kulturalnych, społecznych i artystycznych m. in. „Suwalskich Teatr-Akcji”, „Podwórek Sztuki”, międzynarodowych projektów teatralnych „Across Boundaries” i „Collective Creation Project” zrealizowanych na Syberii oraz Suwalszczyźnie.
Warsztaty szczudlarskie – będą podstawowym kursem chodzenia na szczudłach dostosowanych do wzrostu i siły dzieci, prowadzącym do przygotowania i prezentacji dwuosobowych scenek na szczudłach, zawierających elementy gry scenicznej takie jak kontakt, spotkanie dwóch postaci, dialog, reakcja na spotkaną osobę albo przekazanie informacji.
Fotozabawy - warsztaty fotograficzne czyli zabawa z fotograficznymi aparatami cyfrowymi – robienie zdjęć inscenizowanych, reportażowych, portretów i elementów martwej natury w dużym oddaleniu i przybliżeniu na zadane tematy na terenie własnego podwórka przez mieszkające tam dzieci.
Artyści i krótkie opisy
Podwórkowych Wydarzeń Artystycznych
Andrzej Kozłowski – artysta, muzyk niezależny
„Gramy na tym co mamy” to forma koncertu interaktywnego z udziałem publiczności, której przedstawiciele po kilku słowach instrukcji dogrywają dźwięki potrzebne do określonych kompozycji. „Gramy na tym co mamy” to forma performance z wykorzystaniem instrumentów o etnicznym pochodzeniu.
„To co mnie interesuje w muzyce przede wszystkim to archaiczność brzmienia a co za tym idzie prostota instrumentów i uroki tworzenia muzyki z niczego. Podczas występów staram się dowieść że najistotniejszą sprawą jest kreacja czyli stwarzanie instrumentów na oczach widza i odgrywanie muzyki spontanicznie. Zachęcam widzów do uczestnictwa w graniu. Wiodącym instrumentem jest piła muzyczna, ręczna okaryna, fletnie suwakowe, rurki różnej maści, przedmioty codziennego użytku i instrumenty archaiczne z różnych części świata w tym własne wynalazki”.
Teatr Walny z Ryglic Adama Walnego – Spektakl „Motyl”, to 9 etiud sztuki lalkarskiej inspirowanych mitami i biblią, to próba transpozycji języka i metafor świętych ksiąg na język teatru lalek, kuglarstwa i performensu. „W spektaklu używam różnych, tradycyjnych i współczesnych, technik lalkarskich, są pacynki, jawajki, marionetki, ale również transformersy i pałuby. Poszczególne etiudy łączy swoista poetyka przaśnego humor okraszonego, plebejskim filozofowaniem a wszystko to w autorskiej oprawie plastycznej. W spektaklu odnajdziemy historie takie jak: kataryniarz, stworzenie świata wg Głupka czyli historia studni, striptiz albo gra w kości, historia grudy ziemi albo sen niekoniecznie wieczny, i parę innych oraz tytułowy Motyl czyli i Stworzył Pan Bóg różnego rodzaju dzikie zwierzęta.
Adam Walny – 1972 rocznik, lalkarz, reżyser, aktor. Jest absolwentem Liceum Sztuk Plastycznych w Supraślu oraz Akademii Teatralnej w Warszawie jako reżyser teatru lalek. W 1999 roku założył własny teatr. Zdobywca kilkudziesięciu nagród na festiwalach teatralnych w Polsce i za granicą, między innymi pierwszej nagrody na VI Międzynarodowym Festiwalu Solistów Lalkarzy. Dwukrotnie był stypendystą Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Jest autorem programów edukacyjnych (Lekcje z lalki) i terapeutycznych (Lalka z duszą). Prowadzi różnego rodzaju warsztaty dla dzieci i dorosłych, był terapeutą na plenerach twórców niepełnosprawnych. Współpracował ze Stowarzyszeniem Twórców Niepełnosprawnych, Stowarzyszeniem Rodzin i Przyjaciół Osób z Upośledzeniem Umysłowym “Chata z pomysłami”, Centrum Edukacji Teatralnej w Gdańsku, Teatrem Muzycznym w Gdyni, Białostockim Teatrem Lalek, Eksperymentalnym Studiem Tańca EST w Krakowie. Należy do najoryginalniejszych lalkarzy w Europie Środkowej.
Podlaski Teatr Pacynkowy Massimiliano Venturi – spektakl pt. Przygody Półpuszki
„Po wielu podróżach po świecie, Pulcinella, najbardziej znana postać z Teatru Pacynkowego, dotarł do Polski. Przemierzył cały kraj, od Szczecina po Rzeszów, od Olsztyna po Wrocław, od Krakowa po Gdańsk. W końcu, po wielu trudach, dotarł do Białegostoku, miasta w północno-wschodniej Polsce, niedaleko granicy z Białorusią. Tam postanowił osiąść na stałe, wraz z żoną Agatką, znaną bohaterką starego czarno-białego programu TVP. Z ich związku narodził się Półpuszka.Jest to postać jednocześnie ironiczna, pogodna i radosna, co wyraźnie odzwierciedla jej po części wschodnioeuropejskie, a po części śródziemnomorskie korzenie.Półpuszka to młody chłopak, który bardziej niż do pracy garnie się do śpiewu, tańca i poznawania nowych ludzi. Posiada skłonność do wikłania się w niebezpieczne sytuacje, z których dzięki swym ironicznym i szyderczym fortelom zawsze wychodzi bez szwanku.
Jest on głównym bohaterem Przygód Półpuszki, przedstawienia pacynkowego w konwencji all’improvviso, zgodnie z oryginalnym zamysłem Commedia dell’Arte – za każdym razem odgrywanego inaczej – pełnego pojedynków, pościgów, bitew i sporów, rozstrzyganych za pomocą drewnianych kijków.
Przedstawienie to jest pierwszą próbą przeniesienia elementów Włoskiej Tradycji Lalkarskiej do Polskiego Teatru.Debiut Przygód Półpuszki miał miejsce w styczniu 2008 r. w Białostockim Teatrze Lalek
Zespół perkusyjny ZaPaŁki z Poznania w składzie: Aśka – Sangban i Dununba (dunduny czyli bębny basowe afrykańskie + dzwonek); Leszek – Djembe Solo; Krzysztof – Djembe akompaniujące - koncert rytmów z różnych stron afryki.
„Baśń nad baśniami” – radziecki film animowany z 1979 roku, reżyseria: Jurii Norsztejn – przypomina w nastroju filmy innego znakomitego Radzieckiego reżysera Andreja Tarkowskiego. Jest to film łączący rozmaite techniki i metody animacji, w niezwykle poetycki, metaforyczny i emocjonalny sposób mówi o pamięci i nostalgii. Obraz filmowy przedstawia, łączy i przeplata światy dziecięcy oraz dorosłych, świat baśni ze światem realnym, zestawia naturę z cywilizacją. Porusza problemy przyjaźni, przeznaczenia i losu. Bohaterem filmu jest mały szary wilczek zagubiony z przemysłowej rzeczywistości oraz mały chłopiec jedzący jabłko – zagubiony w niezrozumiałym świecie dorosłych, dalej: jego rodzice, ojciec „Napoleon”, wspomnienie wojny, tułaczki i powrotu bliskich. Film, w którym wzruszenie i coś dla siebie odnajdą zarówno dzieci i dorośli.
Jurji Norsztejn urodzony w 1941 roku, rosyjski animator, reżyser, rysownik – wybitny twórca filmów animowanych. Wielokrotnie nagradzany na międzynarodowych festiwalach filmowych na całym świecie.
